Naked
Welcome to the hilarious, strange, elegiac, outrageous world of David Sedaris. In Naked, Sedaris turns the mania for memoir on its proverbial ear, mining the exceedingly rich terrain of his life, his family, and his unique worldview—a sensibility at once take-no-prisoners sharp and deeply charitable. A tart-tongued mother does dead-on imitations of her young son's nervous tics, to the great amusement of his teachers; a stint of Kerouackian wandering is undertaken (of course!) with a quadriplegic companion; a family gathers for a wedding in the face of imminent death. Through it all is Sedaris's unmistakable voice, without doubt one of the freshest in American writing.

Naked Details

TitleNaked
Author
LanguageEnglish
ReleaseJul 22nd, 1998
PublisherBack Bay Books
ISBN-139780316777735
Rating
GenreHumor, Nonfiction, Autobiography, Memoir, Writing, Essays, Short Stories

Naked Review

  • Joeji
    January 1, 1970
    On the inside of this book, David Sedaris signed it and wrote, "Joe, I am so happy you're alive."He then proceeded to write in my girlfriend at the time's book, "You can do better."
  • Marty Reeder
    January 1, 1970
    About a third of the way through David Sedaris's book, I wondered how I had not heard of this guy before. This guy was funny. No, not just funny, he was really funny. He didn't just make me laugh while reading his book, he made me cry I was laughing so hard. So why, why had I not heard of someone so side-splittingly funny? A couple chapters later, I understood why. A few more chapters after that and Naked went into a dive bomb. While there were some redeeming moments near the end, he never fully About a third of the way through David Sedaris's book, I wondered how I had not heard of this guy before. This guy was funny. No, not just funny, he was really funny. He didn't just make me laugh while reading his book, he made me cry I was laughing so hard. So why, why had I not heard of someone so side-splittingly funny? A couple chapters later, I understood why. A few more chapters after that and Naked went into a dive bomb. While there were some redeeming moments near the end, he never fully recovered and I returned the book from whence it came with a sigh, thinking of what could have been. So what went wrong? Let me tell you first what went right. The moments where David was a kid and shared stories about his experiences growing up; those were the priceless moments, those were the hilarious, tear-inducing scenes that were impossible not to enjoy. His description of his sarcastic mom, his crazy grandma, his golf-obsessed dad with mutilated friends were priceless. They were characters you could like and laugh at, at the same time. Then comes stories from Sedaris's college days and afterwards, and you begin to think, "You know, I don't really like this guy." And it is hard to laugh with a guy that you end up not liking. This is a guy who is an unapologetic drug abuser, uses obscenities with graphic language and descriptions, takes advantage of people, looks down on others. Some of these he tempers with a measly sentence at the end of a chapter showing that he has since learned better, but you don't believe it. It doesn't feel sincere, especially in the way he has written it. There are aspects of his childhood self that linger and allow you a view of the Sedaris that you miss, but alas, they are only glimpses. It was with great effort that I finished Naked, and it was with a bitter taste in my mouth. If I could chance to read more from Sedaris's childhood, I might venture back into those waters, but until then I will avoid him and think of what might have been.
    more
  • Ahmad Sharabiani
    January 1, 1970
    Naked, David Sedaris داستانهای کوتاه: «طاعون تیک»، «گوشت کنسروی»، «مادربزرگت رو از اینجا ببر!»، «غول یکچشم»، «یک کارآگاه واقعی»، «دیکس هیل»، «حشره ی درام»، «دینا»، «سیاره ی میمونها»، «چهارضلعی ناقص» و «شب مردگان زنده». کتاب با ترجمه پیمان خاکسار در 152 صفحه از سوی نشر «زاوش» منتشر شدهطاعون تیک: داستان پسربچه ای ست که ذهنش لحظه ای او را آرام نمیگذارد، کلیدی برای خاموش کردنش در دسترس او نیست. فرامینی همچون لیس زدن کلید چراغهای کلاس درس، فشاردادن دماغ به در یخچال و کاپوت ماشین، کوبیدن پاشنه ی کفش ب Naked, David Sedaris داستانهای کوتاه: «طاعون تیک»، «گوشت کنسروی»، «مادربزرگت رو از این‌جا ببر!»، «غول یک‌چشم»، «یک کارآگاه واقعی»، «دیکس هیل»، «حشره ی درام»، «دینا»، «سیاره ی میمون‌ها»، «چهارضلعی ناقص» و «شب مردگان زنده». کتاب با ترجمه پیمان خاکسار در 152 صفحه از سوی نشر «زاوش» منتشر شدهطاعون تیک: داستان پسربچه ای ست که ذهنش لحظه ای او را آرام نمیگذارد، کلیدی برای خاموش کردنش در دسترس او نیست. فرامینی همچون لیس زدن کلید چراغهای کلاس درس، فشاردادن دماغ به در یخچال و کاپوت ماشین، کوبیدن پاشنه ی کفش به پیشانی و ... از متن: لذت جایی در این فرایند نداشت، باید این کارها را میکردم، چون هیچ چیز بدتر از اضطراب ناشی از انجام ندادنشان وجود نداشت. پایان نقلگوشت کنسروی: استفاده مناسب از عنصر غافلگیریمادربزرگت را از اینجا ببر: نخست توصیف زندگی مادربزرگ پدری راوی در آپارتمانی بسیار کوچک است؛ که اصلا شبیه آپارتمان نیست، و به قول راوی: زندگی سگشان به کودکی پدرش شرف داشته است. خانواده ی پدری راوی از مهاجران یونانی هستند، و مادربزرگ هیچ تغییری نکرده است و بعد از این همه سال، انگلیسی را هنوز خوب حرف نمیزند، و بعد از گذشت یازده سال از ازدواج پسرش؛ هنوز به عروسش میگوید: «اون دختره». او را مخاطب قرار نمیدهد و البته که سایه ی همدیگر را با تیر میزنند...؛ خوشبختانه مادربزرگ یونانی در شهری دیگر ساکن است اما به واسطه ی تصادف و شکستگی لگن، مادربزرگ به خانه آنها میآید و ... وغول یک چشم: پدری که وظیفه خویش میداند که همواره بچه هایش را از خطر بترساند... ویک کارآگاه واقعی: مادر و خواهر راوی و سریال های تلویزیونی و البته تنها سریال های پلیسی جنایی... ودیکس هیل: راوی در کلاس هفتم است برای کار مجانی و عام المنفعه به تیمارستان دیکس هیل میرود... وحشره درام: در پی حضور یک بازیگر جهت الهام بخشی به دانش آموزان در کلاس نهم، راوی و دوستش به موضوع نمایش و بازیگری علاقمند میشوند و... ودینا: پدر عقیده دارد که هیچ چیز به اندازه کار بعد از مدرسه شخصیت آدم را نمیسازد و پول توجیبی را قطع میکند و راوی و خواهرش به کار در کافه تریاها مشغول میشوند... وسیاره میمون ها: ماجراهای اتواستاپ زدن های راوی... و چهارضلعی ناقص: راوی و هم اتاقی معلولش در دانشگاه و باز هم اتواستاپ... از متن: پدرم همیشه میگفت: «دانشگاه بهترین چیزیه که ممکنه تو زندگیت اتفاق بیفته». راست میگفت، چون آنجا بود که مواد و الکل و سیگار را کشف کردم... وشب مردگان زنده: راوی از شبی میگوید که جلوی در ویلای تابستانی اش ایستاده، و موشی را در آب خفه میکند، مینی بوسی میایستد و راننده از او آدرسی میپرسد. راوی میخواهد به او کمک کند اما همه چیز شبیه فیلمهای ژانر وحشت است... ا. شربیانی
    more
  • Kelly (and the Book Boar)
    January 1, 1970
    Find all of my reviews at: http://52bookminimum.blogspot.com/Here’s a dramatic reenactment of me in the car going to hell Wal-Mart with the husband while simultaneously trying to describe my feelings about David Sedaris . . . . Ever since I finally got brave enough to attempt audiobooks several months ago, I’ve methodically been revisiting Sedaris’ work. If you haven’t experienced his stuff before, I’m telling you audio is the way to go and Naked is David Sedaris at his best. From being a littl Find all of my reviews at: http://52bookminimum.blogspot.com/Here’s a dramatic reenactment of me in the car going to hell Wal-Mart with the husband while simultaneously trying to describe my feelings about David Sedaris . . . . Ever since I finally got brave enough to attempt audiobooks several months ago, I’ve methodically been revisiting Sedaris’ work. If you haven’t experienced his stuff before, I’m telling you audio is the way to go and Naked is David Sedaris at his best. From being a little kid with O.C.D. in a time where such behavior was dismissed as “quirky,” to a young man living at a nudist colony, to his mother’s cancer diagnosis - Naked will have you laughing until you cry and crying until you laugh. An added bonus is his sister Amy lends her voice to some of the selections as well. Talk about my fantasy audible ménage à trois. The only thing better than the Sedaris siblings? Their mother. Several years ago I used to wish I could be her when I grew up. Now I’m thinking my wish came true which I think is awesome, but probably terrifies my family.
    more
  • Tara
    January 1, 1970
    David Sedaris is an adorable little sassmouth. His idiosyncratic brand of humor possesses many fine, laudable traits; it is by turns indecently irreverent, snotty, crude, painfully neurotic, silly, self-deprecating, and even downright morbid. Unfortunately, this collection of autobiographical essays just wasn’t as consistently funny and entertaining as his other books. The first half was genuinely hilarious, and reading it frequently led to uncontrollable giggling and explosions of loud, rambunc David Sedaris is an adorable little sassmouth. His idiosyncratic brand of humor possesses many fine, laudable traits; it is by turns indecently irreverent, snotty, crude, painfully neurotic, silly, self-deprecating, and even downright morbid. Unfortunately, this collection of autobiographical essays just wasn’t as consistently funny and entertaining as his other books. The first half was genuinely hilarious, and reading it frequently led to uncontrollable giggling and explosions of loud, rambunctious laughter. The second part, however, had so many strained, awkward jokes that I spent most of the time cringing with embarrassment on their behalf; the poor things were trying way too hard. If you want top-shelf Sedaris, I’d recommend starting with either Dress Your Family in Corduroy and Denim or perhaps Me Talk Pretty One Day, both of which provide much stronger examples of his distinctively snarky, sardonic wit.I’ll leave you with this excerpt, which duly notes the intrinsic futility of attempting to read a book on a crowded cross-country bus, surrounded by aggressively opinionated hillbillies with no real conception of boundaries or personal space: “Books offered no relief. Failing to act even as a shield, their presence attracted everything from mild curiosity to open hostility.‘You think you’re going to learn something from a book?’ said the man sitting next to me. ‘Let me tell you a little something, bookworm, you’ll learn more on this goddamned bus than you would in a whole…’ He paused, attempting to recall the name given to such a place. ‘You’ll learn more here than in a whole pyramid full of books. You could fill a racetrack with every piece of shit ever written, but you’ll learn more right here.’Having never seen a racetrack full of books, I thought it premature to contradict him.”
    more
  • FeReSHte
    January 1, 1970
    !!!! تموم شد؟ باور کنم؟ چه قدر طول کشید.. خدایا شکرتاین کتاب سداریس رو هم دوست داشتم. طی خوندنش همیشه یه لبخندی روی لب هام بود بعضی جاهاش هم که لبخندهای ملیح تبدیل به قهقهه می شدند. کتاب شامل 17 داستان از خاطرات نویسنده است که به زبان طنز مطرح شده و کاملن منطبق بر لایف استایل امریکاییهتعداد زیادی از داستان ها به شغل هایی می پردازه که دیوید قبلن تجربه کرده.شغل هایی که مبهوتتون میکنه:کارگر چیدن سیب از درخت ، کارگر کارخانه ی بسته بندی سیب ، داوطلب کمک تو بیمارستان روانی ، نیروی کمکی خوابگاه دانشجوی !!!! تموم شد؟ باور کنم؟ چه قدر طول کشید.. خدایا شکرتاین کتاب سداریس رو هم دوست داشتم. طی خوندنش همیشه یه لبخندی روی لب هام بود بعضی جاهاش هم که لبخندهای ملیح تبدیل به قهقهه می شدند. کتاب شامل 17 داستان از خاطرات نویسنده است که به زبان طنز مطرح شده و کاملن منطبق بر لایف استایل امریکاییهتعداد زیادی از داستان ها به شغل هایی می پردازه که دیوید قبلن تجربه کرده.شغل هایی که مبهوتتون میکنه:کارگر چیدن سیب از درخت ، کارگر کارخانه ی بسته بندی سیب ، داوطلب کمک تو بیمارستان روانی ، نیروی کمکی خوابگاه دانشجویان معلول ، سیاهی لشکر صحنه ی تئاتر، نقاشی ساختمان،رنگ و روغن کاری و سایل چوبی ، کارگر باربری و هزار جور کار عجیب غریب دیگهیه مورد جالب دیگه هم اشاره ی زیاد به فرهنگHitchhikingیا مسافرت مفتی با ماشین های گذری تو امریکا بود...که خب گاهن به قیمت جون شخص هم حتی میتونه تموم شهتوصیف روابط دیوید با پدرش،مادرش و خواهرها و برادرش هم جالب بود.هر کدومشون یه اخلاق های خاص دوست داشتنی داشتند..من خیلی این توصیفات روابط خانوادگی رودوست داشتم.بوی صداقت می داد:دیبعضی داستان ها طوری نوشته شدند که به جای این که نویسنده رو به جای شخصیت اصلی ببینم، خودم رو می دیدم...تلنگری به رفتارها و واکنش ها و حرکات خودم زده میشد... که خب طبیعتن خنده هام در این موارد به شدت تلخ می شدندمتاسفانه شش داستان کتاب که به طریقی به هموسکشوال بودن سداریس اشاره داشتند، تو ترجمه ی فارسی حذف شدند...شش داستانی که به نظرم خیلی خوب بودند و حذفشون به کیفیت کلیت کتاب لطمه می زنه
    more
  • Jason Koivu
    January 1, 1970
    Naked David arrived first, but it was Holiday David who made the NPR splash. Those of us in the front row received the full facial and were covered David the Elf's funk. I've still got Sedaris stank all over me and I'm loving it!While Holiday took a step back from unadulterated intimacy, Naked (and Barrel Fever) begins the unveiling of David Sedaris' inner, most personal life. It has all the markings of an early work, feeling like a skeletal version of Me Talk Pretty... or Dress Your Family..., Naked David arrived first, but it was Holiday David who made the NPR splash. Those of us in the front row received the full facial and were covered David the Elf's funk. I've still got Sedaris stank all over me and I'm loving it!While Holiday took a step back from unadulterated intimacy, Naked (and Barrel Fever) begins the unveiling of David Sedaris' inner, most personal life. It has all the markings of an early work, feeling like a skeletal version of Me Talk Pretty... or Dress Your Family..., a funny skeletal version mind you, but incomplete and fragmentary nonetheless. Sedaris does not delve so deeply, mining the depths of his own existence to locate the funny bone, as he does in later works. His comedic flair has not yet fully caught fire. Even so, Naked presents some of the author's important first steps. Some are funny. Some are endearing. Some are tentative. Some are not pretty. All can be enjoyed by fans for what they are, a good beginning.If I could, I would rate this 3.5 stars, because the story-to-story quality ranges from 3 to 4. I'm feeling generous, so I've clicked the "4 stars" option. If you're a newcomer, you might want to start with Dress Your Family... though.
    more
  • Kim
    January 1, 1970
    I'm being told that this is funny... but so far all I want to do is gather David Sedaris into my arms and rock him back and forth and tell him everything is okay. Okay, finished. Is it really supposed to be funny? I found myself pretty saddened by most of the stories. He's got a great writing style and I definitely felt pulled into each of the stories, but I think I felt more empathetic than anything. Especially in "C.O.G":I didn't want to quit my job. Quitting involved a certain degree of respo I'm being told that this is funny... but so far all I want to do is gather David Sedaris into my arms and rock him back and forth and tell him everything is okay. Okay, finished. Is it really supposed to be funny? I found myself pretty saddened by most of the stories. He's got a great writing style and I definitely felt pulled into each of the stories, but I think I felt more empathetic than anything. Especially in "C.O.G":I didn't want to quit my job. Quitting involved a certain degree of responsibility I didn't want to assume. Rather, I hoped that Jon might remove that burden and dismiss me as soon as possible. I had felt contempt for him, even occasional hatred, and now I was fighting the urge to feel sorry for him. He must have known it, and clearing his throat he proceeded to cut me off at the pass. "Let me tell you a little something," he said finally. "I don't appreciate being used. I'm not talking here about all the free coffee and rides I've given you. I mean used in here." He meant to point at his heart but, swerving to pass another car, wound up gesturing toward his lap instead. "You're a user, kid. You used my tools and my patience and now you want me to pat you on the head and tell you what a good little boy you are. But you know what? You're not a good boy. You're not even a good girl."More, I thought. More, moreThere's definitely similar themes in each story. He has low self esteem, he sees himself as weak and effeminate and hardly useful. He has strong ties to his family, although he isn't exactly sure why. Sure, they are told with a whimsical air, but I couldn't help but pick up on the self hatred and run with it. Maybe it's where I feel in my own life, but at the end of each story I reflected on his assessments and had to stop myself from breaking down. In 'Naked' someone asks him the question 'What if everybody in the world were allowed one wish, but in order to get it, it meant they'd bave to crawl around on their hands and knees for the rest of their life?'His observation: If I could have the face and body of my dreams, what good would it do me if I had to walk around like an animal? Mabe if I were to wish for happiness, I wouldn't mind crawling -- but what kind of a person would I be if I were naturally happy? I've seen people like that on inspirational television shows and they scare me. Why did I have to think about this in the first place?I enjoyed his stories and I will most likely read more but I'll have to up my anti-depressant dosage first.
    more
  • Farnoosh Farahbakht
    January 1, 1970
    داستان ها اونقدر صادقانه نوشته شده که وقتی کتاب رو می خونید کاملا احساس می کنید که یه دوست صمیمی داره با بیانی طنزآمیز از خاطراتش در مورد خانواده، دوستانش ،دوران دانشجویی و سفرهاش براتون تعریف می کنه.کتاب شامل 11 داستانه که ظاهرا در ترجمه چند داستان از نسخه اصلی به دلیل اشاره به تمایلات همجنسگرایانه "سداریس" حذف شده، شاید حذف این داستان ها به کیفیت کتاب لطمه زده باشه چون کتاب رو برای من که تجربه خوندن "بالاخره یک روز قشنگ حرف می زنم" رو از سداریس داشتم در سطح پایین تری قرار میده
    more
  • Dana
    January 1, 1970
    Quality writing as I have come to expect from David Sedaris. Love his wit and dark humour. Can't wait to read another. I have started the habit of reading snippets of David Sedaris books in between book slumps and it has really helped! Great boredom breaker.Buy, Borrow or Bin Verdict: BuyCheck out more of my reviews here
    more
  • kian
    January 1, 1970
    «عقيده پدرم اين بود كه هيچ چيز به اندازه كار بعد از مدرسه شخصيت آدم را نميسازد. خودش با سورتمه، روزنامه ميفروخته و خواروبار تحويل مردم ميداده. حالا ببين عجب آدم موفقي شده! من و خواهر بزرگترم ليسا، نتيجه گرفتيم بايد از هر كاري كه شخصيت پدرمان را شكل داده تا حد امكان دوري كنيم! گفتيم: ممنون! ولي نميخواهيم!براي اينكه آتش اشتياقمان را شعلهور كند، پول توجيبيمان را قطع كرد و در عرض چند هفته، من و ليسا مجبور به كار در كافه ترياها شديم...»«سداريس» رو با اين كتاب شروع كردم و خيلي صميمي، شوخطبع و خودماني «عقيده پدرم اين بود كه هيچ چيز به اندازه كار بعد از مدرسه شخصيت آدم را نميسازد. خودش با سورتمه، روزنامه ميفروخته و خواروبار تحويل مردم ميداده. حالا ببين عجب آدم موفقي شده! من و خواهر بزرگترم ليسا، نتيجه گرفتيم بايد از هر كاري كه شخصيت پدرمان را شكل داده تا حد امكان دوري كنيم! گفتيم: ممنون! ولي نميخواهيم!براي اينكه آتش اشتياقمان را شعله‌ور كند، پول توجيبي‌مان را قطع كرد و در عرض چند هفته، من و ليسا مجبور به كار در كافه ترياها شديم...»«سداريس» رو با اين كتاب شروع كردم و خيلي صميمي، شوخ‌طبع و خودماني يافتمش! مثل دوستي است كه آن قدر برايتان حرف و خاطره براي تعريف دارد كه اصلا از بودن با او خسته نمي‌شويد :)
    more
  • Tom
    January 1, 1970
    Maybe part of my problem with the book is that I first read the back cover, which told me two things that I didn't find to be true:1. This book is side-splittingly hilarious2. It turns the "mania for memoir on its proverbial ear."Sure, maybe it's not fair to judge the book based on my preconceptions, but there's some merit to this I think.First, my sides are completely unsplit. I laughed a few times, found some things whimsical, and did find a few lines to be very funny. But a lot of the jokes f Maybe part of my problem with the book is that I first read the back cover, which told me two things that I didn't find to be true:1. This book is side-splittingly hilarious2. It turns the "mania for memoir on its proverbial ear."Sure, maybe it's not fair to judge the book based on my preconceptions, but there's some merit to this I think.First, my sides are completely unsplit. I laughed a few times, found some things whimsical, and did find a few lines to be very funny. But a lot of the jokes fell flat to me and sounded like watered-down Rick Reilly goofiness, and I don't get into Rick Reilly so much. It's pretty obvious even without the hype that one of the book's main goals is to make the reader laugh, but I guess I found the humor limited. There's a lot of one-note humor (maybe a little too smirky sometimes?), and, more importantly, there's a lot of retreating behind witty wordplay or Tonight Show one-liners during moments of great tension. Sometimes the humor undermined the interesting action of the essays/stories, rather than allowing the author to explore some issues more deeply and/or to offer some more insight. Second, I don't see how this turns anything on its ear. I mean, the actual details of the plot are different from some memoir, but it covers some pretty well-traveled ground (homosexual awakening at summer camp, dealing with mom's cancer, etc.). And that's fine too. But I felt like a) there's an unfulfilled promise (which probably isn't Sedaris' fault, but still) and b) he could have wrung more out of the material than he did. All that said, I liked the book. 3 stars isn't a bad rating, I think. It's just that there's not a lot of stuff here I think I'm going to remember for very long. I read it, I enjoyed it, and now it's done.
    more
  • Calista
    January 1, 1970
    This was a good chuckle. The beginning with his neuroses was not all that funny, but then once he starts talking about his family - cracks me up. David took a trip to Greece with some good material. But the best part of the story is the nudist colony he goes too. I lost my mind laughing. That tickled me.I do enjoy reading David and I need to read more of his books. He is such a joy to see how he sees the world. The world through his eyes is so interesting and he never seems to run out of materia This was a good chuckle. The beginning with his neuroses was not all that funny, but then once he starts talking about his family - cracks me up. David took a trip to Greece with some good material. But the best part of the story is the nudist colony he goes too. I lost my mind laughing. That tickled me.I do enjoy reading David and I need to read more of his books. He is such a joy to see how he sees the world. The world through his eyes is so interesting and he never seems to run out of material.
    more
  • Jen
    January 1, 1970
    Let's start off with the cover. Magnificence. In hardback the shorts are adjustable, and if you pull them up over the title you will see an x-ray of legs. I assume, since Mr. Sedaris is so willing to sacrifice himself at the altar of humor, that those thin white bones are his own. Genius.Visiting a nudist trailer park in the name of research, really, the man is so selfless. Licking light switches, wiping his face on towels soiled with excrement...and it doesn't stop there. Why this is funny I ca Let's start off with the cover. Magnificence. In hardback the shorts are adjustable, and if you pull them up over the title you will see an x-ray of legs. I assume, since Mr. Sedaris is so willing to sacrifice himself at the altar of humor, that those thin white bones are his own. Genius.Visiting a nudist trailer park in the name of research, really, the man is so selfless. Licking light switches, wiping his face on towels soiled with excrement...and it doesn't stop there. Why this is funny I can't explain. But it is. The wrongness is just so right. One story in the collection stands out to me because it has more than self-deprecating humor. It is the story that chronicles his sister's wedding and his mother's slow decline into death. I suspect many readers of Sedaris are bigger fans of his mother than he is, and I cannot deny that I am a part of that crowd. The drinks, the caustic retorts, the ability to laugh at your child who can't walk into a room without caressing lampshades, the humane hospitality of welcoming a whore into your living room with Christmas cheer- the woman was the sinner's saint. Although some might argue with me, I can and will now provide proof that the woman didn't do so bad. Behold--Exhibit A: The writer, David SedarisExhibit B: The feisty whirlwind of talent, Amy Sedaris. Yes, I am biased. Because of the late Ms. Sedaris, I can now with full confidence tell my children when they complain, "Just think of the material I'm giving you for your memoirs!"
    more
  • Julie
    January 1, 1970
    I can't get enough of this guy; his books are what I would imagine crack would be like, had I ever tried crack. Which I haven't.Seriously -- I just sit and read and laugh, read and laugh. He's just so damned candid about things. For example, the story of how he was sent to Greece for Greek-American summer camp as a teenager:"If my sister was anxious about our trip, she certainly didn't show it. Prying my fingers off her wrist, she crossed the room and introduced herself to a girl who stood picki I can't get enough of this guy; his books are what I would imagine crack would be like, had I ever tried crack. Which I haven't.Seriously -- I just sit and read and laugh, read and laugh. He's just so damned candid about things. For example, the story of how he was sent to Greece for Greek-American summer camp as a teenager:"If my sister was anxious about our trip, she certainly didn't show it. Prying my fingers off her wrist, she crossed the room and introduced herself to a girl who stood picking salvageable butts out of the standing ashtray. This was a tough-looking Queens native named Stefani Heartattackus or Testicockules. I recall only that her last name had granted her a lifelong supply of resentment...."Camp lasted a month, during which time I never once had a bowel movement. I was used to having a semiprivate bathroom and could not bring myself to occupy one of the men's room stalls, fearful that someone might recognize my shoes or, even worse, not see my shoes at all and walk in on me. Sitting down three times a day for a heavy Greek meal became an exercise akin to packing a musket." (87-88)
    more
  • Elham 8
    January 1, 1970
    سداریس رو با کتاب «بالاخره یه روزی قشنگ حرف می زنم» شناختم. کتابی که تو روزهای تلخی که می خوندمش، خنده های بلند برام به همراه داشت. براساس اون تجربه، انتظار بیشتری از این کتاب داشتم، اما خب، این کتاب به خودی خود کتاب خوبی بود . اگرچه شیرینی های کتاب قبل رو برام نداشت .سداریس قصد طنز نوشتن نداره، دلقک بازی درنمیاره و حرفای مسخره نمی زنه. شخصیت اصلی کتاب، واقعا یه شخصیت طنزه. همینه و کاریش هم نمیشه کرد. این که تلاشی برای خنده دار بودن توی این کتابها نبود، برام از همه چیز دوست داشتنی تر و طبیعی تر سداریس رو با کتاب «بالاخره یه روزی قشنگ حرف می زنم» شناختم. کتابی که تو روزهای تلخی که می خوندمش، خنده های بلند برام به همراه داشت. براساس اون تجربه، انتظار بیشتری از این کتاب داشتم، اما خب، این کتاب به خودی خود کتاب خوبی بود . اگرچه شیرینی های کتاب قبل رو برام نداشت .سداریس قصد طنز نوشتن نداره، دلقک بازی درنمیاره و حرفای مسخره نمی زنه. شخصیت اصلی کتاب، واقعا یه شخصیت طنزه. همینه و کاریش هم نمیشه کرد. این که تلاشی برای خنده دار بودن توی این کتابها نبود، برام از همه چیز دوست داشتنی تر و طبیعی تر بود.کتاب بیشتر از هرچیز درمورد تجربه های متفاوت یک آدمه، کارهای متفاوتی که مشغولشون میشه و سفرهای متعددی که انجام میده. یه بخش از کتاب رو که دوست داشتم اینجا میارم:هنوز هم رانندگی بلد نیستم، یک بار که با دوستم رفته بودیم تعطیلات، انداخت توی یک زمین خالی و سعی کرد یادم بدهد. بعد از این که به تفاوت ظریف گاز و ترمز اشاره کرد، جایمان را عوض کردیم و وقتی انداختم توی یک جاده ی دوطرفه، در اعتراض زوزه کشید!یک شنبه بود و خلوت. از کنار یک پسر دوچرخه سوار و پیرزنی که یک چرخ دستی را هل می داد رد شدم.. نزدیکی شان باعث وحشتم شد و برای همین رفتم سمت مرکز جاده که به نظرم امن تر می آمد. سرعتم را زیاد کردم. طوری که انگار یک زن حامله را به بیمارستان می بردم. بعد سرعتم را کم کردم و انداختم توی شانه ی خاکی و به خودم تلقین کردم که پشت فرمان خوابم برده. همین جور کج و کوله رانندگی می کردم که رسیدیم به یک خانه ی بزرگ که به رنگ مدادتراش نقاشی شده بود. مردی در حیاط ایستاده بود که پیشبند داشت و داشت کباب درست می کرد. بوق زدم و دست تکان دادم ، انتظار داشتم چنگالش را بیندازد و پابگذارد به فرار. واوکنشی که قاعدتاً می بایست نسبت به دیدن یک شامپانزه پشت فرمان نشان می داد. به جای این که وسط بوته های توت فرنگی شیرجه بزند، برایم دست تکان داد و دوباره مشغول کارش شد. از این که کسی مرا با یک راننده عوضی گرفته بود ، هیجان زده شدم! از این که یک لحظه به نظر مسئول و قابل اعتماد آمده بودم. از این رانندگی مختصر لذت بردم ولی می دانستم چنین کاری برایم عادت نخواهد شد. رانندگی خیلی خطرناک است. علاوه بر این من از آن آدمها نیستم که برگه ی بیمه پر کنم! سعی می کنم همیشه در شهرهایی زندگی کنم که سیستم حمل و نقل عمومی درست و درمانی دارند، اول شیکاگو و بعد هم نیویورک که از شیکاگو هم بهتر است چون بیشتر تاکسی دارد! » از صفحه ی 127 کتابهمون طور که می بینید، سرعت روایت کتاب خیلی سریعه. یک جور تعریف خودمونی اتفاقات زندگیه. از قوانین داستان کوتاه کاملا تبعیت نمی کنه و بعد از تعریف خاطره ی ماشین سواریش ، درمورد وقتی که از ماشین پیاده شده و کاری که کرده نمی گه، بلکه خیلی سریع به نیویورک و شیکاگو میره و در طول داستان ها می بینیم خیلی سریع از خاطره ای به خاطره ی دیگه گذر می زنه بدون این که احساس کنیم داره ما رو سرمی دوونه و سرنخ داستان رو گم کرده.ترجمۀ خاکسار خیلی خوبه و نمی دونم بهش چه ایرادی میشه گرفت. ترجمه ی خوب، اون ترجمه ایه که نفهمی داری یه کتاب ترجمه شده می خونی. و خاکسار در این حد متن رو مال خود کرده بود.
    more
  • امیر
    January 1, 1970
    خیلی از شخصیت یایا خوشم اومد. کتاب خوبی بود کلی خندیدم.
  • کتابخانه ي ما
    January 1, 1970
    اين دومين کتابيه که از سداريس با ترجمه پيمان خاکسار ميخونم و برعکس يکي دو نفر از دوستان به نظرم ترجمه خوبي هم داره ،البته هنوز ترحمه هاي ديگه اي نديدم ولي بايد گفت اين کتاب و همچنبن کتاب قبلي رو نبايد با رمان يا مجموعه داستان کوتاه يکي دونست ،به نظر مياد اينها شبه خاطراتي هستند که ممکنه در زندگي همه ماها پيش بياد ولي هنر واقعي اينه که بتونيم همين اتفاقات به ظاهر ساده را با زباني شيرين خوندني کنيم و سداريس تو اين زمينه واقعا به نظرم استاده،از اون کتابهايي ست که موقع خوندنش چندين بار با صداي بلند اين دومين کتابيه که از سداريس با ترجمه پيمان خاکسار ميخونم و برعکس يکي دو نفر از دوستان به نظرم ترجمه خوبي هم داره ،البته هنوز ترحمه هاي ديگه اي نديدم ولي بايد گفت اين کتاب و همچنبن کتاب قبلي رو نبايد با رمان يا مجموعه داستان کوتاه يکي دونست ،به نظر مياد اينها شبه خاطراتي هستند که ممکنه در زندگي همه ماها پيش بياد ولي هنر واقعي اينه که بتونيم همين اتفاقات به ظاهر ساده را با زباني شيرين خوندني کنيم و سداريس تو اين زمينه واقعا به نظرم استاده،از اون کتابهايي ست که موقع خوندنش چندين بار با صداي بلند خنديدم و به نظرم مترجم چنين کتابهايي خودش هم بايد استعداد نوشتن طنز رو هم داشته باشه ،حجم کم کتاب و موضوعاتش که زياد ارتباطي به هم ندارند خوندنش را خيلي راحتتر و جذابتر ميکنه...
    more
  • Elizabeth
    January 1, 1970
    I started reading this book at a particularly pathetic stage in my life. I'd just left grad school and was sharing a room in my parents' house with one of my sisters. I had a 1.5 hour commute each way to work and even though I had to go to bed at like 9 p.m. to have the energy to face the next day, Monica (said sister) always thought I was up too late. One night, she started yelling at me because for several consecutive nights I'd stayed up late reading, giggling out loud in my bed. Luckily, whe I started reading this book at a particularly pathetic stage in my life. I'd just left grad school and was sharing a room in my parents' house with one of my sisters. I had a 1.5 hour commute each way to work and even though I had to go to bed at like 9 p.m. to have the energy to face the next day, Monica (said sister) always thought I was up too late. One night, she started yelling at me because for several consecutive nights I'd stayed up late reading, giggling out loud in my bed. Luckily, when I was finished and she read the book, she was a little more understanding.
    more
  • Maryam
    January 1, 1970
    اولین بار با سداریس توی همشهری داستان آشناشدم .طنزی صمیمی که آدم رو با خودش همراه می برد .توی این مجموعه هم داستان اولش یعنی طاعون تیک همین طور بود تا بقیه ذاستانها بخصوص خود داستان مادربزرگت رو از این جاببر.پدر ومادر بامزه هم دارد بخصوص مادرش
    more
  • Homa Sharifmousavi
    January 1, 1970
    نمیدونم چرا از اول نسبت به ترجمه ی کتاب خوشبین نبودم وقتی متن اصلی رو دیدم فهمیدم ترجمه خوبه اما یه مشکل خیلی بزرگ هست،کتاب اصلی ۱۷ داستان داره و ترجمه ۱۱ داستان! نویسنده ی کتاب و خیلی از کسایی که کتاب رو خوندن اصرار دارن که داستانها خنده دارند اما من نه تنها طنز و خنده ای توی داستانها ندیدم بلکه بیشتر غم دیدمچون ماهیت بعضی از داستانها برام ناراحت کننده بود ترجیح میدادم با لحن عادی نوشته میشدند،حس میکردم طنز و خنده به زور به داستانا تحمیل شده اما در کل دلنشین بود خوندن داستانهایی از خاطرات زندگی نمیدونم چرا از اول نسبت به ترجمه ی کتاب خوشبین نبودم وقتی متن اصلی رو دیدم فهمیدم ترجمه خوبه اما یه مشکل خیلی بزرگ هست،کتاب اصلی ۱۷ داستان داره و ترجمه ۱۱ داستان! نویسنده ی کتاب و خیلی از کسایی که کتاب رو خوندن اصرار دارن که داستانها خنده دارند اما من نه تنها طنز و خنده ای توی داستانها ندیدم بلکه بیشتر غم دیدمچون ماهیت بعضی از داستانها برام ناراحت کننده بود ترجیح میدادم با لحن عادی نوشته میشدند،حس میکردم طنز و خنده به زور به داستانا تحمیل شده اما در کل دل‌نشین بود خوندن داستانهایی از خاطرات زندگی دیوید سداریس (البته در عین حال که دلنشین بودن نسبتا عادی و معمولی بودن)باید ۶ داستان حذف شده هم بخونم شاید نظر بهتری پیدا کنم در موردش
    more
  • Ali Frz
    January 1, 1970
    خوب بودخیلی دلم میخواست یک ایرانی یک کتاب خوب این مدلی مینوشت خوب بودخیلی دلم می‌خواست یک ایرانی یک کتاب خوب این مدلی می‌نوشت
  • LW
    January 1, 1970
    If you're looking for sympathy you'll find it between shit and syphilis in the dictionary. Ciclopi è una raccolta di racconti con una forte componente autobiografica, tra lavori bislacchi ,rapporti problematici, parenti squinternati ,anche se,ovviamente, c'è un certo margine di invenzione nella ricostruzione dei ricordi d'infanzia ,con i tic e le manie compulsive, e negli aneddoti familiari A parte Lisa noi non siamo gente che si abbraccia. Per quanto concerne il conforto emotivo, nessun contat If you're looking for sympathy you'll find it between shit and syphilis in the dictionary. Ciclopi è una raccolta di racconti con una forte componente autobiografica, tra lavori bislacchi ,rapporti problematici, parenti squinternati ,anche se,ovviamente, c'è un certo margine di invenzione nella ricostruzione dei ricordi d'infanzia ,con i tic e le manie compulsive, e negli aneddoti familiari A parte Lisa noi non siamo gente che si abbraccia. Per quanto concerne il conforto emotivo, nessun contatto fisico può avere lo stesso effetto di un cocktail ben fattoMolto divertenti le avventure dell'elfo di Macy's, con attitudini eversive, non appropriate a qualsivoglia deontologia che si rispetti nel paese di Babbo Natale :D(e anche i deliri del"Bollettino di omofobia di Glen vol.3,n.2"o "Buone feste ai nostri amici e alle loro famiglie!)Non è un libro carino questo, no carino è il trisillabo piu' sopravvalutato del mondo,una parola inutile che non vuol dire un bel niente.Io preferisco circondarmi di parole un po' piu' complesse,come "eroico"e "autorevole"Direi che è più un libro Ferocemente Spassoso!
    more
  • britt_brooke
    January 1, 1970
    “I was a smart-ass, born and raised. This had been my curse and would continue to be so.” I first read this in print 10 years ago or so. This was freaking delightful on audio! Sedaris narrates and his sister Amy pops in for the female speaking parts. Together, they are absolutely hilarious. I think I could listen to him tell personal stories all day long. I can't wait to continue rereading all of his books in this format.
    more
  • Faeze Taheri
    January 1, 1970
    مثه داستانای سلینجر یه جور ارتباط بین چند تا داستان کوتاه احساس میکردم، شایدم احساسم بیخود بود:))کتاب رو با یک طنز بسیار خوب شروع کردم و انتظار ادامه همون رو تا انتها داشتم، اما خوب در داستانهای بعد طنزش تلطیف و جاهایی حتی محو شد .مورد علاقههای من، طاعون تیک و سیارهی میمونها بودند. اولی واسه همون طنزش، دومی هم واسه حس ماجراجویی و غبطهای که بهم داد. اما در کل نثرش رو پسندیدم مثه داستانای سلینجر یه جور ارتباط بین چند تا داستان کوتاه احساس می‌کردم، شایدم احساسم بیخود بود:))کتاب رو با یک طنز بسیار خوب شروع کردم و انتظار ادامه همون رو تا انتها داشتم، اما خوب در داستان‌های بعد طنزش تلطیف و جاهایی حتی محو شد .مورد علاقه‌های من، طاعون تیک و سیاره‌ی میمون‌ها بودند. اولی واسه همون طنزش، دومی هم واسه حس ماجراجویی و غبطه‌ای که بهم داد. اما در کل نثرش رو پسندیدم
    more
  • Sara Bagheri
    January 1, 1970
    طنز بود و واقعا هم بود. این که کتابی باعث شود در حین خواندنش لبخند به لب بیاوردی و حتی از آن هم بیشتر، خنده های بی صدا بکنی تا در مترو و مکانهای عمومی مزاحم بقیه نشوی برای من به معنی یک کتاب خوشایند و دلچسب است.این طور که در نوشته های دیگران خواندم کتاب عنوان دیگری داشته و 6 تا از داستان هایش هم به دلیل پرداختن به موضوع همجنسگرایی ترجمه نشده اند. البته در سرشناسه کتاب نوشته که این کتاب ترجمه چند داستان از کتابهای مختلف نویسنده است. نمی دانم کدام روایت درست است، ترجمه داستان هایی از کتاب های مختل طنز بود و واقعا هم بود. این که کتابی باعث شود در حین خواندنش لبخند به لب بیاوردی و حتی از آن هم بیشتر، خنده های بی صدا بکنی تا در مترو و مکانهای عمومی مزاحم بقیه نشوی برای من به معنی یک کتاب خوشایند و دلچسب است.این طور که در نوشته های دیگران خواندم کتاب عنوان دیگری داشته و 6 تا از داستان هایش هم به دلیل پرداختن به موضوع همجنسگرایی ترجمه نشده اند. البته در سرشناسه کتاب نوشته که این کتاب ترجمه چند داستان از کتابهای مختلف نویسنده است. نمی دانم کدام روایت درست است، ترجمه داستان هایی از کتاب های مختلف یا ترجمه از یک کتاب با حذف 6 داستان.به هر حال این توضیح در سرشناسه باعث شد که ابتدا فکر کنم با مجموعه داستان هایی بی ربط با هم رو به رو هستم اما کمی که گذشت دیدم قصه و شخصیت ها و فضای داستان به هم مرتبط است.سداریس به نوعی روزگار خودش را روایت کرده البته با این تاکید که به قول خودش دیگر نمی دانم کدام بخش ها واقعیت است و کدام ها داستان.
    more
  • Saeed tavakoli
    January 1, 1970
    خاطراتی است که به فرم داستان نوشته شده. خوشخوان و دوست داشتنی.تو خوندن کل کتاب داشتم فکر میکردم نویسندههای کشورهای دیگه و یا شهرهای بزرگ کشور خودمون چقدر ممکنه زندگی ماجراجویی و اتفاق داشته تو زندگیشون.حرفی که امروز هم با دوستم پیش اومد؛ این که مثلا من اگه بخوام چیزی از زندگی خودم تعریف کنم تو یک صفحه خلاصه میشه.با پیشفرض بدبینانهای کتاب رو خوندم. ولی الان ازش راضیام.برخلاف چیزی که شنیدم، نوشتهها طنز نیست. فقط تشبیههایی که به کار برده بامزه است که کمی از زهر درونمایهی حرفاشو میگیره. خاطراتی است که به فرم داستان نوشته شده. خوش‌خوان و دوست داشتنی.تو خوندن کل کتاب داشتم فکر میکردم نویسنده‌های کشورهای دیگه و یا شهرهای بزرگ کشور خودمون چقدر ممکنه زندگی ماجراجویی و اتفاق داشته تو زندگیشون.حرفی که امروز هم با دوستم پیش اومد؛ این که مثلا من اگه بخوام چیزی از زندگی خودم تعریف کنم تو یک صفحه خلاصه میشه.با پیش‌فرض بدبینانه‌ای کتاب رو خوندم. ولی الان ازش راضی‌ام.برخلاف چیزی که شنیدم، نوشته‌ها طنز نیست. فقط تشبیه‌هایی که به کار برده بامزه است که کمی از زهر درونمایه‌ی حرفاشو میگیره.
    more
  • Nasia
    January 1, 1970
    Οι πρώτες ιστορίες - από την παιδική ηλικία του Sedaris - είχαν πολύ ωραίο ρυθμό, σε έκαναν να γελας, να ξεχνιέσαι, κάπου στην μέση έκανε μια κοιλιά, αλλά το τέλος ήταν αυτό που άρμοζε στο βιβλίο.
    more
  • somuchreading
    January 1, 1970
    Ας βγάλουμε κάτι από τη μέση: αγαπώ τον David Sedaris. Βρίσκω πραγματικά αστεία τα αστεία του και με πιάνει κάτι με τα όσα αυτοβιογραφικά διηγείται. Το Me Talk Pretty One Day μου άρεσε πολύ και το Holidays on Ice είναι ένα από τα καλύτερα Χριστουγεννιάτικα βιβλία που υπάρχουν*, κι εγώ αν ξέρω ένα πράγμα αυτό είναι τα Χριστουγεννιάτικα βιβλία.*Μια από τις ιστορίες του Holidays on Ice, το SantaLand Diaries, κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Μελάνι με τον τίτλο Ημερολόγια από τη χώρα των Χρι Ας βγάλουμε κάτι από τη μέση: αγαπώ τον David Sedaris. Βρίσκω πραγματικά αστεία τα αστεία του και με πιάνει κάτι με τα όσα αυτοβιογραφικά διηγείται. Το Me Talk Pretty One Day μου άρεσε πολύ και το Holidays on Ice είναι ένα από τα καλύτερα Χριστουγεννιάτικα βιβλία που υπάρχουν*, κι εγώ αν ξέρω ένα πράγμα αυτό είναι τα Χριστουγεννιάτικα βιβλία.*Μια από τις ιστορίες του Holidays on Ice, το SantaLand Diaries, κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Μελάνι με τον τίτλο Ημερολόγια από τη χώρα των Χριστουγέννων. Βρείτε το και διαβάστε το τον Δεκέμβριο.Και εδώ ο Sedaris δεν ξεφεύγει από τα 2 άλλα βιβλία του που έχω διαβάσει. Το χιούμορ του δεν αλλάζει, τα διηγήματά του είναι πάντα ενδιαφέροντα, η γνωριμία με την οικογένειά του γεμάτη κωμικοτραγικές στιγμές.Όμως για πρώτη φορά το βιβλίο είναι άνισο. Όσο ο Sedaris διηγείται γεγονότα από την παιδική και εφηβική του ηλικία, όλα πάνε καλά. Τα κομμάτια αυτά έχουν ρυθμό, πατάνε στη γη, βγάζουν μια φιλικότητα και μια κατανόηση προς τον συγγραφέα.Εκεί όμως που ο συγγραφέας παρουσιάζει γεγονότα από την ενήλικη ζωή του, και με αποκορύφωμα το τελευταίο, ομώνυμο διήγημα του βιβλίου, ένας λιγάκι διαφορετικός Sedaris κάνει την εμφάνισή του. Τα κομμάτια μοιάζουν κομματάκι overreach, δεν έχουν την ίδια αίσθηση οικιότητας και κλείνουν περισσότερο προς την καταγραφή των γεγονότων παρά την εις βάθος διερεύνησή τους, όπως συμβαίνει στο Me Talk Pretty One Day.Το βιβλίο δεν είναι κακό. Δημιουργεί σύνδεση με τον συγγραφέα/χαρακτήρα του όπως λίγοι δημιουργοί μπορούν να επιτύχουν και οι ιστορίες του είναι απολύτως ψυχαγωγικές. Ίσως έπρεπε να έχω ξεκινήσει από αυτό ή το Barrel Fever, έστω μόνο για να ακολουθήσω τη χρονολογική σειρά των έργων του και να δω με την κανονική της ροή την εξέλιξή του. Παίρνει 3*/5 γιατί περιμένω υψηλό επίπεδο σε *κάθε* πρόταση του Sedaris και όχι μόνο σε μέρη των έργων του.
    more
  • Richard
    January 1, 1970
    Sometimes I finish a book that feels good despite some of the uncomfortable things I found among the pages. Naked is the opposite, for despite the humor and insight I wanted to rub many of the passages out of my memory. I can't, and I cannot recommend the book. It was an exercise of wading through too much waste for too little worth.David Sedaris has a voice that is real, blemished and unapologetic. Whether 100% or 10% of the book is factual is not important; it's how he tells the stories that m Sometimes I finish a book that feels good despite some of the uncomfortable things I found among the pages. Naked is the opposite, for despite the humor and insight I wanted to rub many of the passages out of my memory. I can't, and I cannot recommend the book. It was an exercise of wading through too much waste for too little worth.David Sedaris has a voice that is real, blemished and unapologetic. Whether 100% or 10% of the book is factual is not important; it's how he tells the stories that make them unique. Unless you don't mind swearing, sexual content, meanness and filth, on which the book relies too much, avoid reading it.
    more
Write a review