En ook weemoedigheid (Het Bureau #5)
En ook weemoedigheid, deel vijf van Het Bureau, omspant de jaren 1979-1982. Terwijl hoofdpersoon Maarten Koning in zijn vak steeds meer aanzien krijgt, ziet hij de bestuurlijke problemen op het wetenschappelijk Bureau waar hij werkt alleen maar groeien. Bezuinigingspogingen leiden tot toenemende bureaucratisering en centralisering, die de schijn moeten wekken dat er doelmatig en op hoog niveau wordt gewerkt. Intussen dwingt de Vakbeweging een systeem van periodieke beoordeling af, die de bedoeling hebben eventuele ontslagprocedures te vertragen.Onder deze druk moet Maarten oplossingen vinden voor de doelmatige besteding van de steeds schaarser wordende financiële middelen. Met zijn radicale voorstellen maakt hij zich niet geliefd bij de andere afdelingen op het Bureau. De eisen die hij aan de kwaliteit van de productie stelt, verdiepen ook de scheuren binnen zijn eigen afdeling, doordat een aantal van zijn mensen hem niet wil of kan volgen. Maar hij moet impopulaire beslissingen nemen, wil hij de afdeling door de bezuinigingsslag loodsen.Dat hij in deze machtsstrijd het hoofd boven water weet te houden, komt vooral doordat zijn jaren geteld zijn, wat zich met de pensionering van oudere collega’s al aankondigt. Ironisch genoeg vervult hem dat, als hij zich daarvan voor het eerst bewust wordt, met weemoed.

En ook weemoedigheid (Het Bureau #5) Details

TitleEn ook weemoedigheid (Het Bureau #5)
Author
LanguageDutch
ReleaseJul 8th, 1999
PublisherVan Oorschot
ISBN-139789028209589
Rating
GenreFiction, Literature, European Literature, Dutch Literature

En ook weemoedigheid (Het Bureau #5) Review

  • Chris Flinterman
    January 1, 1970
    Zoals de eerdere boeken is ook dit een scherp werk. Dit boek staat in het teken van de bezuinigingen, waardoor de verhoudingen op scherp komen te staan. Gelukkig valt er, naast deze spanningen, genoeg te lachen. Hoogtepunt voor mij was daarbij het bezoek van Maarten Koning aan de Bibliotheek.
    more
  • Jan De Meulder
    January 1, 1970
    no end to it!
  • Larou
    January 1, 1970
    The more things change, the more things remain the same: This is particularly true for Dutch author J.J.Voskuil’s monumental novel of office life, Het Bureau (“The Office”) of which this is the fifth. It brings us and our protagonist Maarten into the 80s, where things supposedly change: money is becoming scarce and financial cuts loom over all public institutions. There are even persistent rumours of the newly renamed A.P. Beerta Institute being shut down and you’d expect the Institute’s employe The more things change, the more things remain the same: This is particularly true for Dutch author J.J.Voskuil’s monumental novel of office life, Het Bureau (“The Office”) of which this is the fifth. It brings us and our protagonist Maarten into the 80s, where things supposedly change: money is becoming scarce and financial cuts loom over all public institutions. There are even persistent rumours of the newly renamed A.P. Beerta Institute being shut down and you’d expect the Institute’s employees to roll up their sleeves and start working on preventing that.Of course, you’d be completely wrong in that assumption (and you shouldn’t really be surprised about ít at this stage); instead of taking action, everyone just loafs around as they always did, calls in sick for the most ludicrous pretexts or simply refuses to do the work given to them. The only minor change is that the intrigues and the backstabbing become even fiercer now than they were before, as everyone is desperately scrambling for a piece of the increasingly smaller cake.Und auch Wehmütigkeit (En ook weemoedigheid in the Dutch original, in English maybe something like “And also Wistfulness”) is by far the longest installment of Het Bureau so far (1200 pages in the German translation), but like its predecessors it is an easy, compelling read and the pages just fly by, even as nothing at all happens in them. Het Bureau, and this fifth volume in particular, is an excellent example why literature is something that needs to be experienced, and why even the best summary or the most insightful analysis will never do it justice. You can summarize all of the many thousand pages of Voskuil’s novel in one sentence, which would go something like “Office life is boring, nothing ever happens.” But to know what the novel really is like you will have to let this boredom unfold itself in and through the act of reading, will have to expose yourself to it and let it wash over you. Which is not all an unpleasant experience, like in the previous volumes Het Bureau’s boredom remains enigmatically entertaining, to the point where “Never has being bored been so much fun” might almost serve as the novel’s motto.After four previous volumes (and one really should treat this as one long volume and start with the first installment), readers will be intimately familiar not just with Maarten Koning and his workplace but also with all of his colleagues and their quirks, not to mention his very outspoken wife, to the point where they’ll be able to predict quite precisely what is going to happen the moment any given scene starts because they have seen the same thing acted out many, many times before. With any other novel, one would suspect this to be incredibly tedious, but in Het Bureau it actually turns out to have a comical effect: every well-known eccentricity of a character, every repetition of a routine situation becomes a running gag, causing if not outright laughter then at least a knowing smile and possibly the occasional chuckle, and overall making this the funniest volume of the novel yet. By precisely the same virtue, however, it is also the saddest, because eventually there will dawn the realisation that for Maarten and his colleagues to be caught in this eternal recurrence of the always-identical is actually very depressing, its particular circle of hell. There is, however, a faint light at the end of the tunnel, for Maarten at least, as his retirement is only a couple of years ahead, something he is becoming increasingly conscious of. I am having a hunch that things may not be going as smoothly for him, but I will have to wait until the sixth and penultimate volume is released in German translation which is scheduled for May 2017.
    more
  • Jacco Hoekstra
    January 1, 1970
    Weer genoten van vreemde en dan opeens weer herkenbare situaties op een kantoor. Wat mij trouwens opvalt: Maarten heeft vaak hoofdpijn en migraine op reis en in het weekend. Maar niet op kantoor waar hij wel erg regelmatig koffie haalt. Zou hij niet gewoon een cafeïne-verslaafde zijn geweest?Ook merkte ik het veranderende tijdsbeeld. Van vrijheid, blijheid naar pogingen om wel en geen besluit te nemen door zelfevaluaties en visies te laten opschrijven. En na een inhoudsloze, nietszeggende presen Weer genoten van vreemde en dan opeens weer herkenbare situaties op een kantoor. Wat mij trouwens opvalt: Maarten heeft vaak hoofdpijn en migraine op reis en in het weekend. Maar niet op kantoor waar hij wel erg regelmatig koffie haalt. Zou hij niet gewoon een cafeïne-verslaafde zijn geweest?Ook merkte ik het veranderende tijdsbeeld. Van vrijheid, blijheid naar pogingen om wel en geen besluit te nemen door zelfevaluaties en visies te laten opschrijven. En na een inhoudsloze, nietszeggende presentatie van een vertegenwoordiger van het departement, komt natuurlijk de vraag om meer concrete informatie: “Hoe groot is de kans dat we worden opgeheven?” “Ik zou die kans niet onderschatten.”
    more
  • Mark de Boer
    January 1, 1970
    Het was een lange zit maar ook deel V nu uit. Als Voskuil in één ding is geslaagd dan is het wel om te voelen hoe het is om jarenlang gevangen te zitten in een baan waar je zelf niet in gelooft. De diverse collega's komen nauwelijks uit hun eigen karikatuur, maar dat is ook precies wat Voskuil beoogt, denk ik. Het tekent de vernauwde blik van Maarten op zijn leven en op het bureau.De beschrijving van het kleine leven op een kantoor blijft van ongekend niveau. Wie heeft er geen zeikerd rondlopen Het was een lange zit maar ook deel V nu uit. Als Voskuil in één ding is geslaagd dan is het wel om te voelen hoe het is om jarenlang gevangen te zitten in een baan waar je zelf niet in gelooft. De diverse collega's komen nauwelijks uit hun eigen karikatuur, maar dat is ook precies wat Voskuil beoogt, denk ik. Het tekent de vernauwde blik van Maarten op zijn leven en op het bureau.De beschrijving van het kleine leven op een kantoor blijft van ongekend niveau. Wie heeft er geen zeikerd rondlopen die tegen eerlijke koffie in de kantine is?Grote thema's in dit deel zijn de langlopende onzekerheid over het voortbestaan van het bureau en de toenemende bureaucratie. Maarten moet beoordelingsgesprekken gaan voeren en doet dat op onnavolgbare wijze. Vooral uit dat soort dingen blijkt zijn geschiktheid tegen wil en dank en de reden dat hij meer en meer als tweede man wordt beschouwd.
    more
  • Annemarie
    January 1, 1970
    Maarten's sociale vooruitgang stokt: hij maakt weer meer ongelukkige grappen, hij krijgt door dat zijn 'personeel' hem anders ziet dan dat hij dacht en als Maarten internationale conferenties en andere bijeenkomsten bezoekt, wordt hij steevast zwaar depressief en krijgt hij bonkende koppijn.Ik moet wel zeggen dat het even fijn is dat Bart Asjes in de helft van dit deel thuis zit: ik vind hem één van de meest vervelende personages. Mijn twee favoriete scenes uit het boek: het bezoek van Maarten a Maarten's sociale vooruitgang stokt: hij maakt weer meer ongelukkige grappen, hij krijgt door dat zijn 'personeel' hem anders ziet dan dat hij dacht en als Maarten internationale conferenties en andere bijeenkomsten bezoekt, wordt hij steevast zwaar depressief en krijgt hij bonkende koppijn.Ik moet wel zeggen dat het even fijn is dat Bart Asjes in de helft van dit deel thuis zit: ik vind hem één van de meest vervelende personages. Mijn twee favoriete scenes uit het boek: het bezoek van Maarten aan de Bibliotheek (dat is een hele expeditie die tien pagina's beslaat) en de beoordelingsgesprekken die Maarten met zijn personeel voert (mooi om te zien hoe hij zich aan ieder persoon aanpast en met ze probeert mee te voelen).
    more
  • Alex Knipping
    January 1, 1970
    De tijdgeest speelt in dit deel van 'Het Bureau' een belangrijke rol. Het optimisme en de blijmoedigheid van de jaren zestig en zeventig maken plaats voor de verzakelijking van de jaren tachtig. Het Bureau moet z'n bestaansrecht duidelijk maken of leven met de dreiging verloren te gaan in de bezuinigingen. Als wetenschapper lijkt Maarten gearriveerd, tegen wil en dank en langzaam wordt duidelijk dat hij zelf de autoriteit is geworden die hij eerder zo verafschuwde. Hij kijkt af en toe terug op h De tijdgeest speelt in dit deel van 'Het Bureau' een belangrijke rol. Het optimisme en de blijmoedigheid van de jaren zestig en zeventig maken plaats voor de verzakelijking van de jaren tachtig. Het Bureau moet z'n bestaansrecht duidelijk maken of leven met de dreiging verloren te gaan in de bezuinigingen. Als wetenschapper lijkt Maarten gearriveerd, tegen wil en dank en langzaam wordt duidelijk dat hij zelf de autoriteit is geworden die hij eerder zo verafschuwde. Hij kijkt af en toe terug op hoe het vroeger was in het besef dat het nooit meer zo zal zijn.
    more
  • Janneke
    January 1, 1970
    De omgang van Maarten Koning met andere mensen blijft moeizaam. De mensen op het Bureau maken het hem niet gemakkelijk en Maarten wil er nog steeds niet aan dat hij langzamerhand toch een positie als leidinggevende krijgt. Steeds vaker moet hij directeur Balk vervangen en beslissingen nemen op personeels- en organisatorisch gebied. Ook wordt hij steeds meer gevraagd om lezingen te geven. Hij blijft boeiend om te lezen hoe een en ander zich gaandeweg ontwikkeld.
    more
  • Mirjam Celie
    January 1, 1970
    Prachtig weer! Zo genoten; ben door het boek heen gevlogen... Hoe Maarten aan het eind van het boek het nieuwe fenomeen 'beoordelingsgesprekken' uitvoert met zijn personeel was echt fenomenaal om te lezen... Ohohoh wat gaan boek zes en zeven brengen? Angst en beven...
    more
  • Marian
    January 1, 1970
    Hier ben ik halverwege in opgehouden. De personen ontwikkelen zich niet en niks en niemand is goed of het deugt niet. Ik werd er even mismoedig van als Maarten zelf. Het woord "mieters" kan ik dus niet meer hóren!
  • Nelleke
    January 1, 1970
    Ook het vijfde deel is net zo boeiend als de overige delen. Maarten wordt ouder, denkt met weemoed terug aan vroeger, toen het werk nog overzichtelijk was. Nu komt hij om aan in het werk en zeurt iedereen aan zijn hoofd en staan er ook nog bezuinigingen op stapel. Heerlijk droge literatuur.
    more
  • Peter
    January 1, 1970
    zie mijn review bij deel 1 Mijnheer Beerta
  • Kay-Leigh 📚
    January 1, 1970
    4.75 sterren
Write a review