Een uur en achttien minuten
Op een zondagochtend komt de 25-jarige student Johan met de trein aan in zijn geboortedorp in West-Friesland. Hij keert terug in het dorp omdat Joey, een van zijn vier jeugdvrienden, de avond daarvoor volkomen onverwacht zelfmoord heeft gepleegd. In de week tussen zijn dood en de begrafenis proberen de jongens antwoorden te vinden op de vraag waarom hun vriend een einde maakte aan zijn leven en wat dat betekent voor hun eigen levens. In West-Friesland, in de kop van Noord-Holland, komt zelfmoord onder jongeren drie keer zoveel voor als gemiddeld in Nederland. Ze drinken veel, bewegen zich in grote vriendengroepen, maar kunnen tegelijkertijd erg alleen zijn. Over problemen en emoties wordt niet gepraat: er heerst een zwijgcultuur.Een uur en achttien minuten is het indringende en raak geobserveerde verhaal van vier vrienden die binnen één week hun zorgeloze jeugd moeten herzien.

Een uur en achttien minuten Details

TitleEen uur en achttien minuten
Author
LanguageDutch
ReleaseOct 7th, 2011
PublisherUitgeverij de Arbeiderspers
ISBN-139789029578455
Rating
GenreAcademic, School, Fiction, Novels, Young Adult, Literature

Een uur en achttien minuten Review

  • Marcia
    January 1, 1970
    Hoe doet Peter Zantingh dat toch, mij tranen met tuiten laten huilen om zijn prachtige proza en levensechte personages? Na het lezen van 'Na Mattias' dacht ik dat het niet beter kon, maar 'Een uur en achttien minuten' is minstens net zo mooi. Het boek van Zantingh telt weinig woorden, verdeeld in korte hoofdstukken. Maar het verhaal zit vol emotie. Zo herkenbaar. Zo pijnlijk echt. Wondermooi.Mijn complete recensie lees je op Boekvinder.be.
    more
  • Ria
    January 1, 1970
    'Soms kun je pas zien hoe iets eruitziet als je het van een afstand bekijkt. Wij zaten er middenin en geloofden in onze waarheid, een waarheid waarin de volgende dag, week of maand niet telde. ... Hij dacht nooit aan later.'Een echte vriendengroep werden vijf jongens in de nacht van het nieuwe millennium. 'We wonnen die avond allemaal een kameraadschap. Een mooi begin van het nieuwe jaar.' Vijf tienerjongens die samen voetbal kijken, naar school gaan, feesten, op vakantie gaan, werken, in hetzel 'Soms kun je pas zien hoe iets eruitziet als je het van een afstand bekijkt. Wij zaten er middenin en geloofden in onze waarheid, een waarheid waarin de volgende dag, week of maand niet telde. ... Hij dacht nooit aan later.'Een echte vriendengroep werden vijf jongens in de nacht van het nieuwe millennium. 'We wonnen die avond allemaal een kameraadschap. Een mooi begin van het nieuwe jaar.' Vijf tienerjongens die samen voetbal kijken, naar school gaan, feesten, op vakantie gaan, werken, in hetzelfde elftal spelen en vanzelfsprekend elkaar opzoeken en in het dorp blijven, behalve Johan, de verteller. Tien jaar lang op weg naar de volwassenheid.En dan komt er van Joey op een avond een sms'je dat weinig aan de verbeelding overlaat. Joey is dood. 'Hij leek teveel vreugde in zich te hebben gedragen om alles binnen tien jaar te hebben opgebruikt.' Vijf is plots vier. Stiltes vallen die vroeger door die vijfde werden opgevuld.Dit boek bestaat uit vijf dagen. Van de dag dat student Johan terugkeert in het Westfriese dorp vanuit Utrecht - één uur en achttien minuten, één treinreis - tot de dag dat hij na de begrafenis die de jongens helpen organiseren terugkeert naar zijn thuis waar hij ooit zijn voeten over de stoeprand heeft gezet.Ieder blijkt een signaal te hebben gekregen. 'Het gaat niet zo goed, Johan' zegt Joey tijdens een training en twee minuten stilte op het strand. Schuld, rouw, wel/niet uiten. Herinneringen door geluiden, geuren, plaatsen. 'Geluiden kunnen sterven.' Observaties, feiten en gewoontes. Oog voor details passend bij de tijd toen en nu. Zoveel bijzonder mooie emotionele beeldende zinnen, hoe kan een debuut zo treffend kort en bondig een achtbaan aan emoties zijn.Nog een paar, de 192 blz. zitten vol plakkers:Droefheid ligt mijlenver van het juiste woord.De rouw kruipt hier hoog tegen de muren op.Maar toekomst geeft Nathalie:Je hebt iets nodig wat nieuw is, zonder herinneringen.
    more
  • Jil
    January 1, 1970
    Dit verhaal heeft mij erg geraakt.. Niet alleen door het onderwerp, zelfmoord binnen vriendenclub, maar vooral door de beschrijving over de vriendschap in het verleden en ook het moment naar begrafenis toe en daarna. Het is geen dik boek dus ik had ergens ook niet verwacht dat ik zo onder de indruk zou zijn.Dit is mijn tweede boek van Peter Zantingh en net als de vorige ben ik hier van onder de indruk, met dit boek nog meer.Het verhaal gaat over Johan die een verontrustend smsje krijgt van 1 van Dit verhaal heeft mij erg geraakt.. Niet alleen door het onderwerp, zelfmoord binnen vriendenclub, maar vooral door de beschrijving over de vriendschap in het verleden en ook het moment naar begrafenis toe en daarna. Het is geen dik boek dus ik had ergens ook niet verwacht dat ik zo onder de indruk zou zijn.Dit is mijn tweede boek van Peter Zantingh en net als de vorige ben ik hier van onder de indruk, met dit boek nog meer.Het verhaal gaat over Johan die een verontrustend smsje krijgt van 1 van zijn vrienden: Joey.Hij probeert Joey nog te bereiken wat niet lukt en later hoort hij het verschrikkelijke bericht dat Joey zelfmoord heeft gepleegd.Peter Zantingh beschrijft vervolgens indrukwekkend en rakend hoe Johan en zijn vrienden de dagen beleven tot en na de begrafenis en ook met flashbacks naar het verleden; hoe de vriendengroep is ontstaan en hoe mooi de band is tussen de vrienden en hoe die is veranderd in de loop der jaren.Ik kan dit boek dan ook alleen maar aanraden om te lezen. Het heeft in mij zeker wat losgemaakt..
    more
  • Hilde Vandecasteele
    January 1, 1970
    Bijzonder mooi. Een vriendengroep krijgt verschrikkelijk nieuws: Joey heeft zich van het leven beroofd. Hadden zijn vrienden het kunnen voorkomen? Hebben ze signalen gemist?Johan vertelt over hun vriendschap. De vakanties, de voetbalwedstrijden, hoe ze samen opgroeien. Allemaal heel gewone herkenbare verhalen, maar boordevol emotie.Net géén 4 sterren voor mij, eerder 3 1/2. Een dun boekje dat toch wat langdradig werd.
    more
  • Odette Knappers
    January 1, 1970
    Wat schrijft Zantingh toch mooie boeken die uit elkaar barsten van emotie, van echt leven, van echte rouw. Prachtig.
  • Monique
    January 1, 1970
    Mijn eerste boek in 2019 en meteen 5 sterren...Hoe levensecht, hoe herkenbaar wordt dit verhaal verteld. Bijzonder!
  • Maria
    January 1, 1970
    Een prachtig boek, mooi geschreven, zeer eigentijds en met de juiste dosis emotie en ontroering. Het bezorgde mij af en toe kippevel. Ondanks het zware thema toch luchtig geschreven. De ik-persoon, Johan kijkt terug op zijn opgroeien en zijn vriendschap met Richard, Dennis, Alex en Joey. Van Joey ontvangen de vrienden op een dag allemaal eenzelfde ,alarmerende, sms. Ik denk dat het verhaal voor velen herkenbare beelden oplevert. Griekse strandvakanties met zon, zee, bier en discotheken, de voetb Een prachtig boek, mooi geschreven, zeer eigentijds en met de juiste dosis emotie en ontroering. Het bezorgde mij af en toe kippevel. Ondanks het zware thema toch luchtig geschreven. De ik-persoon, Johan kijkt terug op zijn opgroeien en zijn vriendschap met Richard, Dennis, Alex en Joey. Van Joey ontvangen de vrienden op een dag allemaal eenzelfde ,alarmerende, sms. Ik denk dat het verhaal voor velen herkenbare beelden oplevert. Griekse strandvakanties met zon, zee, bier en discotheken, de voetbalclub, tv kijken en feesten met je maatjes, maar ook het achterlaten van je dorp, je ouderlijk huis als je elders gaat studeren. En hoe vriendschappen daardoor in de knel komen of verwateren. Ik vond het een aanrader!
    more
  • Monique
    January 1, 1970
    Een buitengewoon intrigerend boek dat nog lang door je hoofd blijft spoken.
  • Irene
    January 1, 1970
    Johan, Joey, Dennis, Richard en Alex. Een vriendengroep die met elkaar veel hebben ondernomen: feestjes, spelletjes, vakanties en voetbal. De hechte vriendengroep met 5 vrienden is opeens nog maar met 4. Joey pleegt zelfmoord. In de dagen van ontdekking tot begrafenis lees je hoe het met Johan, en de andere 3 vrienden, gaat. Waren er signalen, hadden ze het kunnen voorkomen? Wat als? Ongeloof heerst als Johan, vanuit Utrecht, weer terug is in zijn geboortedorp. "Had ik hem gesproken, dan had hij Johan, Joey, Dennis, Richard en Alex. Een vriendengroep die met elkaar veel hebben ondernomen: feestjes, spelletjes, vakanties en voetbal. De hechte vriendengroep met 5 vrienden is opeens nog maar met 4. Joey pleegt zelfmoord. In de dagen van ontdekking tot begrafenis lees je hoe het met Johan, en de andere 3 vrienden, gaat. Waren er signalen, hadden ze het kunnen voorkomen? Wat als? Ongeloof heerst als Johan, vanuit Utrecht, weer terug is in zijn geboortedorp. "Had ik hem gesproken, dan had hij het niet gedaan. Dat weet ik zeker. Dat wil ik zeker weten." Hij heeft geprobeerd Joey te bellen, nadat het laatste sms’je van hem is binnengekomen. Het lukt hem niet. In de tussenliggende tijd blikt Johan terug op de voorgaande jaren.Herinneringen komen boven waardoor je de hechte groep beter leert kennen. Bij deze herinneringen komen ook signalen naar boven, iedereen heeft wel iets opgemerkt, maar wanneer zeg je er iets van? Terugdenkend en pratend met zijn vrienden komt Johan erachter dat de vrienden nooit echt met elkaar hebben gepraat over zaken die er ook toedoen. “Dat is het nou net, met ons allen hier, we houden onze bek dicht en denken dat het weer weggaat. Anders zijn we zwak en zielig.”Vanuit Johan lees je wat er allemaal geregeld moet worden voor de begrafenis. Hij ontmoet Eva, de begrafenisondernemer, en zij vertelt over hoe de laatste uren van Joey moeten zijn gegaan alsof ze de voetbaluitslagen opnoemt. Het is onwerkelijk wat er is gebeurd en wat ze moeten regelen voor de begrafenis. Een kaart uitzoeken, een passend pak voor de begrafenis regelen en het schrijven van een speech voor op de begrafenis.Mooi geschreven door Peter Zantingh. Een makkelijke en vooral toegankelijke, begrijpelijke schrijfstijl. Het is alsof je er bent, de gevoelens zijn logisch en oprecht. Sober en met weinig woorden wordt het verhaal verteld en dat is passend. De sfeer is knijpend en voelbaar. Ik kreeg een brok in mijn keel toen ik las over de begrafenis en de afscheidsspeech van Johan."Nu zijn we elkaar kwijt, maar niet omdat we iets beters vonden. We zijn elkaar kwijt omdat we Joey vonden. In een weiland, verslagen in een gevecht dat zich nooit duidelijk voor onze ogen heeft afgespeeld. We hebben de missie niet volbracht. Niet meer doelpunten gemaakt dan de tegenstander. We hebben verloren."Een zeer goed geschreven debuut.
    more
  • Soobie's scared
    January 1, 1970
    Het is een mooi boek. Ik ben altijd op zoek naar nieuwe Nederlandse auteurs. Voordat ik Een uur en achttien minuten las, kende ik Peter Zantingh niet. Ik had nooit zijn blog gelezen maar toen ik deze boek eerst zag, wilde ik het lezen.In Noord-Holland hebben vijf jongens de meeste van hun leven samen doorgebracht. Ze hebben samen gevoetbald, ze worden samen dronken, ze zijn samen op vakantie geweest. En dan Joey pleegt zelfmoord. Johan verteld, wat het gebeurd is, nadat de jongens een SMS gekreg Het is een mooi boek. Ik ben altijd op zoek naar nieuwe Nederlandse auteurs. Voordat ik Een uur en achttien minuten las, kende ik Peter Zantingh niet. Ik had nooit zijn blog gelezen maar toen ik deze boek eerst zag, wilde ik het lezen.In Noord-Holland hebben vijf jongens de meeste van hun leven samen doorgebracht. Ze hebben samen gevoetbald, ze worden samen dronken, ze zijn samen op vakantie geweest. En dan Joey pleegt zelfmoord. Johan verteld, wat het gebeurd is, nadat de jongens een SMS gekregen hebben: Jongens, het spijt me. Ik heb de lat te hoog gelegd, ik ben mijn idealen kwijt. Sorry, bedankt. JJohan is de enige, die het dorp verlaten heeft. Hij woont en studeert in Utrecht. Daar heeft hij nieuwe vrienden, een nieuw leven een en vriendin, Natalie. Hij moet terug naar zijn dorpje, (view spoiler)[dat slechts een uur en achttien minuten van Utrecht is (hide spoiler)]. Hij voelt zich niet meer thuis in Noord-Holland. Hij neemt die gebeurtenissen en plaatsen waar, alsof hij daar niet meer hoort. Johan beschrijft wat hij en zijn vrienden maken om de begrafenis te regelen. Ze moeten rouwkaartjes en de kist kiezen. Ze moeten iets over Joey schrijven om de tekst tijdens de begrafenis te lezen (dat vind ik erg bijzonder...). Ze moeten ook Joey vergeven en misschien is dat het moeilijkste om te doen. Vooral omdat ze alle zagen sommige signalen maar ze begrepen niet, wat ze bedoelden.Ik heb het boek opgelezen maar ik moet nog sommige woorden op het woordenboek nakijken. Ik heb veel woorden over voetbalen geleerd maar ik ben niet zeker dat ik het woord "noppen" ooit zal gebruik... ^__^Samenvatting: Erg goed boek. Het verhaal is makkelijk te begrijpen en ook de woorden en de zinnen zijn begrijpelijk. Aan het begin vond ik het een beetje moeilijk vanwege de flashbacks maar dan heb ik me eraan gewend. Ik zou ook Zantinghs tweede roman De eerste maandag van de maand willen lezen.
    more
  • Sarike Roest
    January 1, 1970
    Een mooi boek dat haast een verzameling dagboekfragmenten van de schrijver lijkt, zo erg leef je mee met de ik-persoon. Het leest snel, maar vertraagt op de juiste momenten. Een boek dat zo herkenbaar is en gaat over een vriendengroep zoals iedereen die kent uit een klein dorp, in West-Friesland, maar ook in Limburg of Gelderland. Een boek dat een plekje op de literatuurlijst verdient op middelbare scholen in Nederland.
    more
  • Inge
    January 1, 1970
    In 1 middag uitgelezen, compact boek met een aangrijpend thema: zelfmoord. Leest makkelijk al is het aan het eind zeker even slikken. Heftig, maar heel Hollands, dus echt. Maar toch miste ik nog wat in het verhaal, alsof het soms te eentonig was. Vandaar 3 sterren.
    more
  • Isabel
    January 1, 1970
    Bijzonder mooi.
  • Sonja
    January 1, 1970
    Mooi
  • Tim Kroesbergen
    January 1, 1970
    Prachtig boek over het verlies van een vriend, en hoe daarmee - en het teruggaan naar je jeugd - om te gaan. Aanrader.
  • Els Lens
    January 1, 1970
    Op een zaterdagavond krijgt Johan (het hoofdpersonage) een sms'je:“Jongens, het spijt me. Ik heb de lat te hoog gelegd, ik ben mijn idealen kwijt. Sorry. Bedankt. J.”Verstijfd belt hij zijn vriend, Joey, op, maar hij krijgt alleen maar een voicemail.Joey heeft dat sms'je naar zijn vier vrienden gestuurd, en meteen daarna zelfmoord gepleegd, zaterdagnacht, in een weiland in West-Friesland.Johan neemt de trein naar zijn geboortedorp. Een treinreis van een uur en achttien minuten.In de week tussen Op een zaterdagavond krijgt Johan (het hoofdpersonage) een sms'je:“Jongens, het spijt me. Ik heb de lat te hoog gelegd, ik ben mijn idealen kwijt. Sorry. Bedankt. J.”Verstijfd belt hij zijn vriend, Joey, op, maar hij krijgt alleen maar een voicemail.Joey heeft dat sms'je naar zijn vier vrienden gestuurd, en meteen daarna zelfmoord gepleegd, zaterdagnacht, in een weiland in West-Friesland.Johan neemt de trein naar zijn geboortedorp. Een treinreis van een uur en achttien minuten.In de week tussen de bewuste sms en de begrafenis volg je als lezer deze Johan en de andere jongens van het vriendenclubje, … met veel flashbacks naar hun onbezorgde jeugd.Voetbal, feestjes, bier drinken, reizen.Maar kenden ze elkaar wel écht? Kent men zijn medemens ooit wel echt?Het onbegrip, de vertwijfeling, de zelfverwijten, alles komt aan bod in dit gebalde verhaal van 198 blzn.Zeer mooi hedendaags verhaal.Feit:In West-Friesland ligt het aantal zelfmoorden bij jongeren drie maal hoger dan elders in Nederland.Citaat:“En dan was er nog de jongen met wie ik samen in de spits stond. Hij heette Joey. De jongen die naar mij toe kwam toen ik de eerste goal van de wedstrijd maakte en het kwam vieren zoals we op televisie hadden gezien. Hij ging voor me zitten, nam mijn schoen op zijn knie en trok er een denkbeeldige poetsdoek overheen. Toen hij zelf scoorde, opende hij zijn armen om er zoveel mogelijk teamgenootjes in kwijt te kunnen.”
    more
  • Nancy
    January 1, 1970
    Mooi boek! Ik was het al meerdere malen tegen gekomen op bol.com, maar durfde het niet zo goed te lezen. Ik kom zelf uit West-Friesland en bekend met het 'fenomeem'. It hits close to home, om het maar zo te zeggen. Afgelopen week kwam ik het tegen in de boekhandel en de prijs was lager dan online. Dit zag ik als de doorslag om het boek aan te schaffen. Thuis vrijwel direct begonnen met lezen en het verhaal grijpt je. Het wordt zo helder beschreven dat je het gevoel krijgt dat je echt aanwezig be Mooi boek! Ik was het al meerdere malen tegen gekomen op bol.com, maar durfde het niet zo goed te lezen. Ik kom zelf uit West-Friesland en bekend met het 'fenomeem'. It hits close to home, om het maar zo te zeggen. Afgelopen week kwam ik het tegen in de boekhandel en de prijs was lager dan online. Dit zag ik als de doorslag om het boek aan te schaffen. Thuis vrijwel direct begonnen met lezen en het verhaal grijpt je. Het wordt zo helder beschreven dat je het gevoel krijgt dat je echt aanwezig bent bij de vriendengroep. De terugblikken, en de opbouw maar de begrafenis, het is zo mooi beschreven. Het kan niet anders dan je raken. Het hele probleem wat wordt beschreven, het niet écht praten, is enorm herkenbaar en er moet ook echt wat veranderen in onze cultuur. De mogelijke gevolgen heeft Peter beschreven in dit boek. Je blijft doorlezen, echt een aanrader. Het is een vrij dun boek, maar met een heel diep verhaal.
    more
  • Inge Vermeire
    January 1, 1970
    Ik had iets helemaal anders verwacht van dit boek. Ik vond het onsamenhangend en vervelend zonder enige psychologische diepgang. Je krijgt van geen enkel personage een duidelijk beeld. Teleurstellend.
  • Frans Van Der Zanden
    January 1, 1970
    Ondanks het feit dat de zelfmoord van een vriend een heftig thema zou moeten zijn, kon dit boek mij absoluut niet boeien. De kinderachtige manier van schrijven stoorde mij bij tijd en wijlen.
  • Sandra de koning-vd pol
    January 1, 1970
    Achteraf...met prachtige zinnen en een verhaal dat je niet laat stoppen met lezen.
  • Marleen
    January 1, 1970
    Peter volg ik al jaren op Twitter. We hebben beiden een passie voor muziek. Zijn boek stopte ik dan ook meteen in het virtuele winkelmandje. Die passie voor muziek bleek meteen bij het openen van het boek, waar een prachtige songtekst het verhaal opent en eindigt met een soundtrack lijst. Hoewel muziek niet centraal staat in het boek, had het wel een belangrijke lading in het boek. Muziek biedt troost. Het verhaalOp een zondagochtend komt student Johan met de trein aan in zijn geboortedorp in We Peter volg ik al jaren op Twitter. We hebben beiden een passie voor muziek. Zijn boek stopte ik dan ook meteen in het virtuele winkelmandje. Die passie voor muziek bleek meteen bij het openen van het boek, waar een prachtige songtekst het verhaal opent en eindigt met een soundtrack lijst. Hoewel muziek niet centraal staat in het boek, had het wel een belangrijke lading in het boek. Muziek biedt troost. Het verhaalOp een zondagochtend komt student Johan met de trein aan in zijn geboortedorp in West-Friesland. Een treinreis van een uur en achttien minuten. Hij keert terug naar zijn oude woonplaats, omdat een van zijn beste vrienden zelfmoord heeft gepleegd. In de week naar de begrafenis proberen de jongens een antwoord te vinden op de vragen: ‘waarom’ en ‘wat nu?’Mijn meningWat een bijzonder boek. Verhaaltechnisch gebeurt er weinig, want zoals vrijwel iedereen die iemand verliest draait de week om de overledene. Het is de stilte, machteloosheid, verdriet en woede die centraal staan in het leven van diegenen die achter blijven. En het zijn die elementen die centraal staan dit boek. Hoe het leven van de jonge vrienden begon (op het voetbalveld) en hoe het eindigde die zondag dat hun vriend zelfmoord pleegde.De schrijfstijl van Peter spreekt mij erg aan. Hij gebruikt veel korte en duidelijke zinnen, waardoor er flink wat vaart in het verhaal zit. Opvallend genoeg heeft hij weinig woorden of beschrijvingen nodig om uit te leggen hoe klote het voelt als je beste vriend zelfmoord pleegt. Hoe de hoofdpersonen verschillend omgaan met rouw, hoe de stilte ze opslokt, hoe de gedachten aan betere tijden de overhand nemen. En nog belangrijker: hoe ze verstrengeld raken in gedachten van ‘hadden we dit kunnen voorkomen?’ ‘Waren er signalen?’ Ja, als je terugkijkt is het makkelijk praten.Peter Zantingh weet haarfijn deze gevoelens te verduidelijken, zonder ze expliciet te noemen. Een uur en achttien minuten is een boek die heel dichtbij komt, ook als je nog nooit iemand op die manier hebt verloren. Peter weet het verhaal zo persoonlijk te vertellen, dat de tranen prikken achter de ogen.
    more
  • Marijn Scholtus
    January 1, 1970
    De lezer volgt het verhaal door de ogen van hoofdpersoon Johan als hij terugkeert naar zijn geboortedorp omdat één van zijn beste vrienden zelfmoord heeft gepleegd. De afwikkeling van de week na de zelfmoord tot aan de begrafenis worden afgewisseld met terugblikken aan een goede, onbezorgde jeugd van een vaste groep vrienden. De terugblikken fungeren zo vaak als een luchtiger afwisseling op de harde realiteit van het regelen van de begrafenis en het verwerkingsproces in de groep. Het verhaal lee De lezer volgt het verhaal door de ogen van hoofdpersoon Johan als hij terugkeert naar zijn geboortedorp omdat één van zijn beste vrienden zelfmoord heeft gepleegd. De afwikkeling van de week na de zelfmoord tot aan de begrafenis worden afgewisseld met terugblikken aan een goede, onbezorgde jeugd van een vaste groep vrienden. De terugblikken fungeren zo vaak als een luchtiger afwisseling op de harde realiteit van het regelen van de begrafenis en het verwerkingsproces in de groep. Het verhaal leest vlot weg maar is sterk van begin tot eind. Als je het neerlegt blijft vooral de melancholische, soms beklemmende sfeer die met rake observaties, kleine details en weinig woorden opgeroepen wordt achter. Bijzonder mooi!
    more
  • Bart
    January 1, 1970
    Ergens verwachtte ik een spannender of beter gezegd verontrustender einde, maar juist het feit dat dat ontbrak maakt het 4 sterren. Dat gebrek aan 'spektakel' is in mijn ogen wellicht ook wel het thema. Verder heerlijk herkenbaar als dorpeling. Fijn. Een zin als "Ze lacht. Kuiltje." maakt mijn dag. Overigens raad ik bij deze alle schrijvers aan te doen als Zantingh: een lijst met muzieknummers opnemen in de verantwoording.
    more
  • Lara
    January 1, 1970
    Ik moet literatuur boeken lezen voor school. Normaal lees ik toch wel ander soort boeken. Ik was eigenlijk wel verbaasd over dit boek, het sleepte mij mee en ik wilde graag weten hoe en wat; Dat had ik van te voren niet gedacht.Ik beoordeel het boek met 4 sterren omdat ik het een erg mooi boek vind al heb ik qua dit genre enzo (nog) niet echt vergelijkings materiaal en ben ik geen 'literatuurprofessional'
    more
  • Zazou
    January 1, 1970
    Wat doe je als je hoort dat één van je beste vrienden zelfmoord heeft gepleegd? Je wilt het niet geloven, wordt boos, denkt aan vroeger, toen alles nog "gewoon" was, zoekt naar aanwijzingen voor zijn dood om daarna jezelf te verwijten dat je daar niet op in bent gegaan en ondertussen ben je hard bezig om de begrafenis voor te bereiden.Een week uit het leven van Johan.Mooi boekje.
    more
  • Marjon
    January 1, 1970
    Mooi en ontroerend verhaal. Bijna 4 sterren gegeven maar daarvoor zaten er helaas te veel slordigheden in. Jammer. Bv: zomeravondzon en een dag later hangt de lente in de lucht. En 'we noemde...' En 'stolen' 5 weken geleden voor het laatst geweest of 2?
    more
  • Sindy
    January 1, 1970
    "Onder ons gesprek hadden grote onderwerpen gelegen, maar ik deed er niets mee. Daar heb ik me schuldig om gevoeld, eerder deze week. Nu niet meer. Ik ben te moe om met een metaaldetector de afgelopen maanden en jaren af te speuren, op zoek naar nog meer schuldgevoel."
    more
  • Stefaan
    January 1, 1970
    Een uur en achttien minuten om dit achterover te slaan. Zwaarste der zware thema's uiteraard -zelfmoord. Zantighs taal is sober, maar rijk. Persoonlijk houd ik meer van korrelige blues. Dit boek heeft een ietsiepietsie klef, Coldplayerig toontje.
  • Irene
    January 1, 1970
    Schitterend in al zijn jongensachtige, West-Friese nuchterheid. De eenvoudige, heldere zinnen zijn stuk voor stuk raak.
  • Nancy Hammer
    January 1, 1970
    Makkelijk te lezen boek. Aanrader voor jongens in H3/4.
Write a review